مقاله کنفرانس اغلب هم یک سند مکتوب است و هم یک سخنرانی شفاهی. ممکن است قبل از حضور در کنفرانس، از شما خواسته شود که یک نسخه از مقالۀ خود را به یک فرد متخصص و مفسر ارائه دهید. بنابراین، مقاله شما باید از کنوانسیون مقالات دانشگاهی و ارائه شفاهی پیروی کند.
به طور خلاصه مقالۀ کنفرانس سندی مکتوب است که ارائه شفاهی شما در یک کنفرانس را بیان میکند. این مقالات شامل جزئیات سخنرانیهای شرکتکنندگان برای مرور در شرایطی است که شرکت کننده قادر به شنیدن سخنرانی شفاهی نبوده باشد. اما در مواردی که مقالات پس از کنفرانس تولید میشوند، سؤالات ایجاد شده در حین ارائه در مورد نکاتی که در کنفرانس مورد توجه بودهاند و احتمالاً بیشتر مورد توجه خوانندگان قرار میگیرند، میتوانند جهت مشخصی به مقاله بدهند.
مقالات کنفرانس میتوانند روشی مؤثر برای بیان و امتحان ایدههای جدید، معرفی کار شما به همکاران و اصلاح سؤالات تحقیق باشند. ارائه در یک کنفرانس یک فرصت عالی برای به دست آوردن بازخورد ارزشمند از یک جامعه دانشپژوه و افزایش رشد حرفهای در زمینه تخصص شماست.
قبل از نوشتن مقاله کنفرانس چه کنیم؟
اگر قصد نوشتن مقاله دارید و میخواهید بدانید چگونه مقاله کنفرانسی بنویسیم، باید آمادگی این کار را پیدا کرده و در این زمینه به قدر کافی اطلاعات کسب کنید.
مطالعه هر چه بیشتر در مورد مقالات مشابه و روش نوشتاری به کار رفته در آنها. با این کار میتوانید از نحوه ارائه حقایق و یافتهها در مقالات مشابه، ایده واضح و روشنی کسب کنید.
از طریق اینترنت، مقالات مربوط به موضوع مورد نظر خود را جمعآوری کرده و از آنها برای ذکر نقل قول و منابع استفاده نمایید.
تمامی آمار و ارقام، تصاویر، آزمایشات و تحلیلها و دادههای حاصل از آنها را به همراه منابع در جایی مشخص ثبت و ضبط کنید.
قالب مشخص مقاله و فرمت آن را طبق آنچه خواسته شده و باید باشد از اینترنت یا از وبسایت یا بروشور کنفرانس دانلود کرده و طبق آن، مقاله را بنویسید. عموماً کنفرانسها قالب مشخص دارند و فرمت مقاله مورد نظر خود یا نمونۀ مقالۀ مد نظر خود را اعلام میکنند.
قوانین و مقررات مربوط به پذیرش و انتشار مقاله و همچنین نحوه نگارش آن را با دقت بررسی نمایید.
نوشتن مقاله کنفرانسی الکترونیک + نوشتن مقاله علمی و پژوهشی الکترونیک
چگونه برای نوشتن مقاله کنفرانس آماده شویم؟
حالا میخواهیم بدانیم چگونه برای کنفرانس مقاله بنویسیم. در هنگام شروع به نوشتن مقاله کنفرانس باید فاکتورهای مختلفی را در نظر گرفت.
تعیین ساختار و سبک
چگونه ارائه خود را شکل میدهید و نحوۀ ارائه شما چگونه است؟ این یک سؤال بسیار مهم است، زیرا نحوۀ ارائه شما، قالب نوشتاری شما را شکل میدهد. امکاناتی که میتوانید به کار بگیرید این موارد هستند:
استفاده از ارائه بصری و استفاده از پاورپوینت (PowerPoint) یا نرمافزار پرزی (Prezi)
استفاده از متنی که برای مراجعه و یادآوری مطلب استفاده کرده و با صدای بلند میخوانید.
جلسه میزگرد که در آن بحث میکنید.
ارائه شما میتواند ترکیبی از موارد بالا باشد و در بخشی با استفاده از نرمافزار ارائه دهید، در بخشی با صدای بلند بخوانید و یا در بخشی در یک جلسه بحث و گفتگو با مخاطبان و یا حضار شرکت کنید.
قوانین و مقررات هر کنفرانس
آیا تا به حال در کنفرانسی شرکت داشتهاید؟ آیا مقالهای برای شرکت در کنفرانس داشتهاید؟ باید قوانین و مقررات ارائه مقاله در کنفرانس را بدانید و آنها را در زمان نوشتن و ارائه رعایت کنید. اگر در پنل شرکت کرده و با دیگر پژوهشگران حضور پیدا میکنید، میبایست از برنامه و انتظارات پنل آگاهی داشته و آمادگی شرکت در کنار دیگر محققان و ارائه به موقع را داشته باشید؛ به عنوان مثال زمانی که نوبت به شما میرسد و باید در جای مناسب بحث را به دست بگیرید.
شناخت از مخاطبان و حضار و دغدغههای کنفرانس
اگر ارائه شما حضوری است و با مخاطبان در ارتباط هستید، باید از نیازهای آنها مطلع بوده و سؤالات یا نیازهایشان را به تحقیق و مقاله خود پیوند دهید. اما در بحث غیر حضوری این کار را باید در هنگام نوشتن انجام دهید. توجه به نیاز مخاطب و قدم گذاشتن در حیطۀ بسط و گسترش درست مطالب خود، به شما در کسب موفقیت کمک میکند. همچنین با رجوع به فراخوان و تقاضای ارسال چکیده یا اصل مقاله، این امکان را خواهید یافت که از فضای کنفرانس و موضوعات کلیدی و اهداف آن بهدرستی آگاه شوید. چه موضوعات و ترکیبات کلیدی تکرار میشوند؟ مقاله شما چه ارتباطی با موضوع بزرگتر و سرفصل کنفرانس خواهد داشت؟
روش نوشتن مقاله کنفرانسی
من یک مقاله عالی در مورد موضوع خودم دارم، آیا میتوانم صرفاً کپی و پیست کنم؟ البته که خیر! باید مطالب در هر زمانی تازه و بهروز بوده و متناسب با نیاز ایجاد شده تولید شود.
نکات مهمی در شیوۀ نگارش مقاله و روش نوشتن مقاله کنفرانسی وجود دارد که با یکدیگر بررسی میکنیم:
در هر مقاله تحقیقاتی 6 آیتم پایه قرار دارند که عبارتند از:
چکیده
مقدمه / بیان مسئله
پیشینۀ پژوهش
روش پیشنهادی
تجزیه و تحلیل دادهها و نتایج تجربی
نتیجهگیری و منابع
نوشتن مقاله کنفرانسی الکترونیک + نوشتن مقاله علمی و پژوهشی الکترونیک
مهندسی الکترونیک (به انگلیسی: Electronics engineering) یکی از شاخههای مهندسی است که از دانش علمی رفتار و اثر الکترونها استفاده نموده و به توسعه قطعات، دستگاهها، سیستمها یا تجهیزاتی میپردازد که انرژی الکتریکی یکی از فاکتورهای آنهاست؛ همانند لامپهای خلاء، ترانزیستورها، مدارهای مجتمع و مدارهای چاپی.
این عبارت به شاخهٔ وسیعی از مهندسی اشاره دارد که زیرشاخههای بسیاری را در بر میگیرد. شامل رشتههایی که با توان، مهندسی ابزار دقیق، مخابرات، طراحی مدارهای نیمه هادی و بسیاری دیگر در ارتباط هست.[۱] این واژه همچنین بخش بزرگی از دورههای تحصیلی مهندسی برق را که در بیشتر دانشگاههای اروپایی تدریس میشود را شامل میشود؛ اگر چه در آمریکا، مهندسی برق شامل تمام شاخههای آن از جمله الکترونیک است. انجمن مهندسان برق و الکترونیک آمریکا یکی از مهمترین و مؤثرترین سازمانهای این رشتههای مهندسی بهشمار میرود.
رشتۀ مهندسی الکترونیک
مهندسی برق هنوز هم مهندسی الکترونیک را در دانشگاهها تحت پوشش قرار میدهد و فارغالتحصیلان، مهندس برق لقب میگیرند. برخی بر این باورند که «مهندس برق» باید برای کسانی به کار رود که در مهندسی قدرت و جریانهای بالا یا مهندسی فشار قوی تخصص دارند. در حالی که گروهی دیگر معتقدند که مهندسی قدرت تنها یکی از شاخههای مهندسی برق است. در سالهای اخیر رشتههایی جدید و جداگانه همچون مهندسی اطلاعات و مهندسی سیستمهای مخابراتی را شاهد بودهایم که در گروههای آموزشی تحت همین نامها تحصیل میشوند. بیشتر دانشگاههای اروپایی مهندسی برق را برای مهندسان قدرت استفاده کرده و میان مهندسی برق و الکترونیک تفاوت قائلند. در آغاز دهه ۱۹۸۰ نیز واژه مهندسی کامپیوتر معمولاً برای اشاره به الکترونیک و مهندسی اطلاعات استفاده میشد.
پیشینه مهندسی الکترونیک
مهندسی الکترونیک به عنوان یک حرفه از پیشرفتهای فنی در صنعت تلگراف در قرن ۱۹ و صنایع رادیو و تلویزیون در قرن ۲۰ حاصل شد. مردم به رادیو به خاطر جاذبه فنی؛ اول به خاطر دریافت و سپس انتقال اطلاعات علاقهمند شدند. بسیاری از مردمی که در دههٔ ۱۹۲۰ به رادیو و تلویزیون رفتند تنها آماتورهای دوره قبل از جنگ جهانی اول بودند. شاخه جدید مهندسی الکترونیک تا حد زیادی از پیشرفت تلفن، رادیو، تجهیزات تلویزیون و مقدار زیادی از توسعه سیستمهای الکترونیکی در طول جنگ جهانی دوم از جمله رادار، سونار، سیستمهای ارتباطی و مهمات پیشرفته و سیستمهای جنگافزاری حاصل شد. در مدت این سالها این موضوعات به عنوان مهندسی رادیو شناخته میشدند و تنها در اواخر دهه ۱۹۵۰ استفاده از واژه مهندسی الکترونیک آغاز شد. در همین هنگام آزمایشگاههای الکترونیک (برای نمونه آزمایشگاه بل در ایالات متحده آمریکا) ایجاد شدند و با استفاده از کمک هزینههای شرکتهای بزرگ صنایع رادیو، تلویزیون، و دستگاههای تلفن، شروع به تولید سلسله پیشرفتهایی در الکترونیک کردند. در سال ۱۹۴۸ ترانزیستور روی کار آمد و در سال ۱۹۶۰، مدارهای مجتمع انقلابی در صنعت الکترونیک برپا کردند.[۲][۳] در انگلستان موضوع مهندسی الکترونیک به صورت مجزا از مهندسی برق به عنوان مدرک دانشگاهی در حدود سال ۱۹۶۰ اضافه شد. قبل از آن، دانشجویان مهندسی و موضوعات مرتبط همچون رادیو و تلویزیون، مجبور بودند تا در سازمانهای آموزش برقی ثبت نام کنند که درسهای مربوط به الکترونیک نداشت. مهندسی برق نزدیکترین موضوعی بود که میتوانست با مهندسی الکترونیک همطراز قرار گیرد. اگرچه همسانی موضوعات تحت پوشش (بجز ریاضیات و الکترومغناطیس) تنها در سال اول دوره تحصیل سه ساله به طول میانجامد.
الکترونیک جدید
در سال ۱۸۹۸ نیکولا تسلا اوّلین ارتباط رادیویی را به نمایش عموم درآورد.[۴][۵] وی جزئیات مبادی و اصول ارتباط رادیویی را نمایش و شرح داد. در سال ۱۹۰۴ جان آمیروز فلمینگ، اولین استاد مهندسی برق در کالج لندن، اولین لامپ خلاء (دیود) را اختراع کرد.[۶] یک سال بعد در سال ۱۹۰۶ رابرت فون لیبن و لی-د-فارست بهطور مستقل لامپهای تقویتکنندهای را ساختند که لامپ سه قطبی نامیده میشد. آغاز الکترونیک معمولاً با اختراع لامپ خلاء توسط لی د فارست در ۱۹۰۷ در نظر گرفته میشود. در مدت ۱۰ سال، دستگاه او در فرستندهها و گیرندههای رادیویی همچون سیستمهایی برای تماسهای تلفنی راه دور استفاده میشد.[۷] در ۱۹۱۲ ادوین هاوارد آرمسترانگ تقویتکننده ریجنراتیو فیدبک[۸] و نوسانساز را اختراع نمود. او همچنین گیرنده رادیو سوپرهیترودین را اختراع کرد که میتوان آن را پدر رادیوی پیشرفته امروزی نامید. لامپهای خلاء به مدت ۴۰ سال به عنوان دستگاههای تقویتکننده مطرح بودند. تا اینکه محققانی که برای ویلیام شاکلی در آزمایشگاه بل در حال فعالیت بودند، ترانزیستور را در سال ۱۹۴۷ اختراع کردند.[۹] در همین سالها رادیوهای ترانزیستوری، همچنین ساخت کامپیوترهای بزرگ و قدرتمند ممکن شد. ترانزیستورها کوچکتر بودند و برای کار به ولتاژ کمتری احتیاج داشتند. پیش از اختراع مدارهای مجتمع در سال ۱۹۵۹، مدارهای الکترونیکی از قطعات جدا از هم ساخته میشد که میتوانست با دست، دستکاری شود. مدارهای غیر یکپارچه به فضای بیشتری احتیاج داشته و مصرف توان بالاتری داشتند، خطای بیشتر و همچنین سرعت پایینتری داشتند؛ گرچه هنوز در کاربردهای ساده استفاده میشوند. در مقابل مدارهای مجتمع تعداد زیادی، گاهی میلیونها، قطعه ریز الکتریکی، و عمدتاً ترانزیستور، را در یک تراشه کوچک در حدود اندازه یک سکه بستهبندی میکنند.
تلویزیون
در ۱۹۲۷ فیلو فرانسورد اولین تلویزیون را به نمایش عموم درآورد.[۱۰] در طول دههٔ ۱۹۳۰ چندین کشور شروع به پخش برنامه نمودند؛ و تعداد تلویزیونها بعد از جنگ دوم جهانی به میلیونها گیرنده گسترش یافت و سرانجام جهانی شد. از آن زمان به بعد، الکترونیک کاملاً در دستگاههای تلویزیون حاضر شد. تلویزیونها و نمایشگرهای تصویری جدید هم از تکنولوژی لامپهای خلاء بزرگ تکامل یافتند و در دستگاههای جمع و جورتر استفاده شدند، همانند پلاسما و السیدی. و تمایل به سمت دستگاههای کم مصرفتر است. نمایشگرهایی همچون اوالایدی (organic light emitting diode) که به احتمال زیاد جایگزین السیدی و تکنولوژی پلاسما خواهد شد.[۱۱]
رادار و موقعیت رادیویی
در طول جنگ جهانی دوم تلاشهای بسیاری در الکترونیک برای یافتن موقعیت اهداف و هواپیماهای دشمن صورت گرفت. اینها همچنین شامل هدایت الکترونیکی بمبافکنها، پادکارهای الکترونیکی، سیستمهای اولیه رادار و… میشوند.
الکترونیک
در رشتهٔ مهندسی الکترونیک مهندسان، مدارهایی را طراحی میکنند که از خواص الکترومغناطیسی قطعات الکتریکی همچون مقاومت، خازن، سلف، دیود و ترانزیستور برای رسیدن به عملکرد خاصی بهره میبرند.[۱] گیرنده رادیو که امکان میدهد تا همه سیگنالها بجز سیگنالهای یک ایستگاه را فیلتر کند، تنها یک نمونه از این مدارهاست. در طراحی مدار مجتمع، مهندسان الکترونیک، ابتدا نقشههایی را میسازند که قطعات الکتریکی را مشخص کرده و ارتباطات بین آنها را وصف میکند که به آن شماتیک مدار گفته می شود . سپس مهندسان VLSI نقشهها را به طرحهایی تبدیل میکنند که لایههای مختلف نیمه هادی مورد نیاز برای ساخت مدار را رسم میکنند.[۱۲] تبدیل نقشهها به pcb میتواند توسط نرمافزارهای مختلفی انجام پذیرد که از مهمترین و پرکاربرد ترین آن ها میتوان به Altium Designer اشاره کرد . اما اغلب به تنظیمات انسان برای کاهش فضا و کاهش نویز پذیری و اثرات الکترومغناطیسی است. pcb می تواند تک لایه دولایه و حتی چندین لایه باشد پس از آماده شدن pcb می توان آن را برای ساخت به یکی از سازندگان pcb می توان فرستاد .
میکروکنترلر
میکروکنترلر یکی از دروس این رشته می باشد که بسیار کاربردی نیز می باشد در این درس بسته به دانشگاه تحصیل یکی از میکروکنترلر های AVR و ARM تدریس می شود در سال های گذشته 8051 نیز تدریس میشد که به مرور حذف شد و بعید میدانم دانشگاهی 8051 را تدریس کند در هر حال میکروکنترلر ARM یا همان میکرونترلر آرم به علت داشتن امکانات بیشتر و فرکانس کاری بالاتر و نویز پذیری کمتر درکنار قیمت مناسب گوی سبقت را از بقیه میکروکنترلر ها ربوده است
میکروالکترونیک
صنعت میکروالکترونیک یکی از صنایع پرسود جهانی الکترونیک است. در سال ۲۰۰۸ این صنعت و خدمات آن ۱۰٬۷٪ تولید ناخالص جهانی را به خود اختصاص دادهاست. کشورهایی مانند آمریکا تکنولوژیهای الکترونیک سطح پایینتر خود را به کشورهای دیگر انتقال داده تا شتاب پیشرفت خود را در این زمینه حفظ نماید.[۱۳] رشته فناوری اطلاعات و ارتباطات،مهندسی صدا یکی از شاخههای رشته الکترونیک است و از سال ۸۹ وارد ایران شده و شباهتی با رشته IT دارد.
صنعت الکترونیک در ایران
در حالی که کشورهایی همچون آمریکا سالانه میلیاردها دلار از این صنعت کسب درآمد دارند، در کشور ایران با وجود داشتن ظرفیت مناسب،[۱۳] چنین اتفاقی نیفتادهاست.[۱۴] رشد یک صنعت در کشور نیازمند ایجاد زیرساختهای لازم در آن صنعت است.[۱۵] همچنین برای صنعت الکترونیک یکی از زیرساختهای مهم ایجاد آزمایشگاههای الکترونیک است.[۱۵] در کشورهای صنعتی دنیا آزمایشگاههای بزرگی همچون آزمایشگاههای بل برای این منظور تأسیس شدهاند[نیازمند منبع].
شبکه آزمایشگاههای میکروالکترونیک ایران
یکی از پیشنهادهای متخصصان برای پیشبرد صنعت الکترونیک ایران ایجاد شبکههای آزمایشگاهی است. از جمله معضلات ذکر و بررسی شده در آزمایشگاههای میکروالکترونیک ایران موارد زیر عنوان شدهاند:[۱۵]
مشکلات خرید دستگاهها
نبودن عدالت منطقهای
ناسازگار بودن دستگاهها و عدم تکمیل زنجیره خرید
عدم پیشبینی زیرساختهای لازم برای یک دستگاه
وجود رابطه در خرید تجهیزات
کلاهبرداری شرکتهای واردکننده و عدم گارانتی
ضعف قراردادنویسی
عدم اشتراک لینک خرید
همچنین مشکلات مربوط به آزمایشگاهها به صورت زیر عنوان و مورد بررسی قرار گرفتهاند:
مشکلات مدیریتی
سیستم تعمیر و نگهداری ضعیف
عدم وجود درک صحیح از بودجه تعمیر و نگهداری
نبود دورههای ارتقای توانمندی تعمیرکاران
در اختیار نبودن نمونه خراب برای تجربه تعمیر
عدم استفاده از قابلیتهای تکمیلی دستگاه
ضابطهمند نبودن نحوه سرویس دهی به افراد
قیمت بالای ارائه خدمات و برخورد نامناسب پرسنل و تأخیر در انجام کار
عدم سرویس دهی مناسب به دانشجویان غیر آن دانشکده
قوانین مالی حاکم بر آزمایشگاهها و انگیزش ناکافی برای ارائه خدمات مطلوب
فرهنگ سازمانی حاکم بر آزمایشگاهها و مراکز پژوهشی
ضعف کالیبراسیون و دقت پایین خدمات ارائه شده
نبود استاندارد
عدم درک صحیح جایگاه تکنسینهای آزمایشگاهها
عدم آموزش تکنسینها در خارج از کشور
عدم آشنایی با برخی تجهیزات جدید
عدم توجه به تجربیات ضمنی
ضعف سیستم تأمین مالی پرسنل آزمایشگاهها
مشکلات محیطی
امکانات و مواد اولیه پرمتقاضی در یک جا و بلااستفاده در جای دیگر
عدم تأمین بودجه برای خرید دستگاه
عدم سیستم تمایز بین آزمایشگاههای کارآمد و ناکارآمد
مشکلات حوزه ساخت
ساخت دستگاه با در اختیار داشتن یک نمونه آزمایشگاهی
تأمین هزینه اولیه ساخت دستگاه با مشتری مجازی
ضعف مدیریت دانش بین آزمایشگاهها
عدم انتقال تجربه تعمیرکاران
ریشه برخی کم توجهیهای استادان دانشگاه به کارهای عملی آزمایشگاهی
نظر (0)