مقاله کنفرانس اغلب هم یک سند مکتوب است و هم یک سخنرانی شفاهی. ممکن است قبل از حضور در کنفرانس، از شما خواسته شود که یک نسخه از مقالۀ خود را به یک فرد متخصص و مفسر ارائه دهید. بنابراین، مقاله شما باید از کنوانسیون مقالات دانشگاهی و ارائه شفاهی پیروی کند.
به طور خلاصه مقالۀ کنفرانس سندی مکتوب است که ارائه شفاهی شما در یک کنفرانس را بیان می‌کند. این مقالات شامل جزئیات سخنرانی‌های شرکت‌کنندگان برای مرور در شرایطی است که شرکت کننده قادر به شنیدن سخنرانی شفاهی نبوده باشد. اما در مواردی که مقالات پس از کنفرانس تولید می‌شوند، سؤالات ایجاد شده در حین ارائه در مورد نکاتی که در کنفرانس مورد توجه بوده‌اند و احتمالاً بیشتر مورد توجه خوانندگان قرار می‌گیرند، می‌توانند جهت مشخصی به مقاله بدهند.
مقالات کنفرانس می‌توانند روشی مؤثر برای بیان و امتحان ایده‌های جدید، معرفی کار شما به همکاران و اصلاح سؤالات تحقیق باشند. ارائه در یک کنفرانس یک فرصت عالی برای به دست آوردن بازخورد ارزشمند از یک جامعه دانش‌پژوه و افزایش رشد حرفه‌ای در زمینه تخصص شماست.
قبل از نوشتن مقاله کنفرانس چه کنیم؟
اگر قصد نوشتن مقاله دارید و می‌خواهید بدانید چگونه مقاله کنفرانسی بنویسیم، باید آمادگی این کار را پیدا کرده و در این زمینه به قدر کافی اطلاعات کسب کنید.
مطالعه هر چه بیشتر در مورد مقالات مشابه و روش نوشتاری به کار رفته در آن‌ها. با این کار می‌توانید از نحوه ارائه حقایق و یافته‌ها در مقالات مشابه، ایده واضح و روشنی کسب کنید.
از طریق اینترنت، مقالات مربوط به موضوع مورد نظر خود را جمع‌آوری کرده و از آن‌ها برای ذکر نقل قول و منابع استفاده نمایید.
تمامی آمار و ارقام، تصاویر، آزمایشات و تحلیل‌ها و داده‌های حاصل از آن‌ها را به همراه منابع در جایی مشخص ثبت و ضبط کنید.
قالب مشخص مقاله و فرمت آن را طبق آنچه خواسته شده و باید باشد از اینترنت یا از وب‌سایت یا بروشور کنفرانس دانلود کرده و طبق آن، مقاله را بنویسید. عموماً کنفرانس‌ها قالب مشخص دارند و فرمت مقاله مورد نظر خود یا نمونۀ مقالۀ مد نظر خود را اعلام می‌کنند.
قوانین و مقررات مربوط به پذیرش و انتشار مقاله و همچنین نحوه نگارش آن را با دقت بررسی نمایید.
نوشتن مقاله کنفرانسی مهندسی عمران + نوشتن مقاله علمی و پژوهشی مهندسی عمران
چگونه برای نوشتن مقاله کنفرانس آماده شویم؟
حالا می‌خواهیم بدانیم چگونه برای کنفرانس مقاله بنویسیم. در هنگام شروع به نوشتن مقاله کنفرانس باید فاکتورهای مختلفی را در نظر گرفت.
تعیین ساختار و سبک
چگونه ارائه خود را شکل می‌دهید و نحوۀ ارائه شما چگونه است؟ این یک سؤال بسیار مهم است، زیرا نحوۀ ارائه شما، قالب نوشتاری شما را شکل می‌دهد. امکاناتی که می‌توانید به کار بگیرید این موارد هستند:
استفاده از ارائه بصری و استفاده از پاورپوینت (PowerPoint) یا نرم‌افزار پرزی (Prezi)
استفاده از متنی که برای مراجعه و یادآوری مطلب استفاده کرده و با صدای بلند می‌خوانید.
جلسه میزگرد که در آن بحث می‌کنید.
ارائه شما می‌تواند ترکیبی از موارد بالا باشد و در بخشی با استفاده از نرم‌افزار ارائه دهید، در بخشی با صدای بلند بخوانید و یا در بخشی در یک جلسه بحث و گفتگو با مخاطبان و یا حضار شرکت کنید.
قوانین و مقررات هر کنفرانس
آیا تا به حال در کنفرانسی شرکت داشته‌اید؟ آیا مقاله‌ای برای شرکت در کنفرانس داشته‌اید؟ باید قوانین و مقررات ارائه مقاله در کنفرانس را بدانید و آن‌ها را در زمان نوشتن و ارائه رعایت کنید. اگر در پنل شرکت کرده و با دیگر پژوهشگران حضور پیدا می‌کنید، می‌بایست از برنامه و انتظارات پنل آگاهی داشته و آمادگی شرکت در کنار دیگر محققان و ارائه به موقع را داشته باشید؛ به عنوان مثال زمانی که نوبت به شما می‌رسد و باید در جای مناسب بحث را به دست بگیرید.
شناخت از مخاطبان و حضار و دغدغه‌های کنفرانس
اگر ارائه شما حضوری است و با مخاطبان در ارتباط هستید، باید از نیازهای آن‌ها مطلع بوده و سؤالات یا نیازهایشان را به تحقیق و مقاله خود پیوند دهید. اما در بحث غیر حضوری این کار را باید در هنگام نوشتن انجام دهید. توجه به نیاز مخاطب و قدم گذاشتن در حیطۀ بسط و گسترش درست مطالب خود، به شما در کسب موفقیت کمک می‌کند. همچنین با رجوع به فراخوان و تقاضای ارسال چکیده یا اصل مقاله، این امکان را خواهید یافت که از فضای کنفرانس و موضوعات کلیدی و اهداف آن به‌درستی آگاه شوید. چه موضوعات و ترکیبات کلیدی تکرار می‌شوند؟ مقاله شما چه ارتباطی با موضوع بزرگتر و سرفصل کنفرانس خواهد داشت؟
روش نوشتن مقاله کنفرانسی
من یک مقاله عالی در مورد موضوع خودم دارم، آیا می‌توانم صرفاً کپی و پیست کنم؟ البته که خیر! باید مطالب در هر زمانی تازه و به‌روز بوده و متناسب با نیاز ایجاد شده تولید شود.
نکات مهمی در شیوۀ نگارش مقاله و روش نوشتن مقاله کنفرانسی وجود دارد که با یکدیگر بررسی می‌کنیم:
در هر مقاله تحقیقاتی 6 آیتم پایه قرار دارند که عبارتند از:
چکیده
مقدمه / بیان مسئله
پیشینۀ پژوهش
روش پیشنهادی
تجزیه و تحلیل داده‌ها و نتایج تجربی
نتیجه‌گیری و منابع
نوشتن مقاله کنفرانسی مهندسی عمران + نوشتن مقاله علمی و پژوهشی مهندسی عمران
مهندسی عمران یکی از شاخه‌های مهندسی است، که به طراحی، نگهداری و ساخت سازه‌های طبیعی و مصنوعی شامل جاده‌ها، پل‌ها، کانال‌ها، سدها و ساختمان‌ها و سازه‌های مختلف دیگری می‌پردازد.
مهندسی عمران، پس از مهندسی جنگ، قدیمی‌ترین نظام مهندسی به‌شمار می‌آید[۳] و امروزه مهندسی عمران، حد واصل مهندسی نظامی و مهندسی غیرنظامی محسوب می‌گردد.[۴] مهندسی محیط زیست، مهندسی ژئوتکنیک، مهندسی زلزله، ژئوفیزیک، ژئودزی، مهندسی حمل و نقل، علوم زمین، علوم جوی، منابع آب، مهندسی قانونی، مهندسی شهری، مهندسی هیدرولیک، علم مواد، مهندسی سازه‌های دریایی، مدیریت سواحل، نقشه‌برداری و مهندسی سازه از جمله شاخه‌های علمی هستند که به بهبود پروژه‌های مهندسی عمران کمک می‌کنند.
آغاز فعالیت‌های مهندسی عمران احتمالاً بین ۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح و در مصر باستان و میان‌رودان بوده‌است. هنگامی که انسان‌ها زندگی عشایری را رها کردند؛ نیاز به ساخت و ساز جهت تأمین سرپناه پدید آمد. در همان زمان گسترش حمل و نقل به نحو فزاینده‌ای اهمیت یافت و به اختراع چرخ و همچنین آغاز دریانوردی منجر شد. تا پیش از دوران مدرن، تفاوت واضحی بین مهندسی عمران و معماری وجود نداشت؛ و اغلب از این دو عنوان به جای یکدیگر استفاده می‌شد.
تاریخچه
لئونارد اویلر تئوری کمانش ستون‌ها را کشف نمود.
از ساخت هرم‌های مصری (۲۷۰۰–۲۵۰۰ پیش از میلاد) می‌توان به عنوان اولین نمونه از ساخت سازه‌های عظیم یاد کرد. از دیگر سازه‌های تاریخی عمرانی می‌توان به سامانهٔ مدیریت آب قنات در ایران باستان (با قدمت بیش از ۳۰۰۰ سال)، پارتنون در یونان باستان (۴۴۷–۴۳۸ پیش از میلاد)، جادهٔ آپیا در روم باستان (۳۱۲ پیش از میلاد) و دیوار بزرگ چین (۲۲۰ پیش از میلاد) اشاره کرد.
از آغاز وجود بشر مهندسی یک نمود از زندگی بوده‌است. اولین تمرین‌های مهندسی عمران ممکن است از ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ قبل از میلاد مسیح در مصر باستان و بین‌النهرین، وقتی انسان کوچ نشینی را ترک کرد آغاز شده باشد، که بنابر علت نیاز به ساختمان برای پناهگاه بوده‌است. در این مدت حمل و نقل به به‌طور فزاینده مهم شد و موجب پیشرفت چرخ و کشتیرانی شد، ساختار اهرام در مصر (در حدود ۲۵۰۰ تا ۲۷۰۰ سال پیش از میلاد مسیح) می‌تواند به عنوان اولین سازهٔ پی ریزی شده در نظر گرفته شود. دیگر ساختمان‌های باستانی مهندسی عمران شامل: پارتنون (معبد خدای اتنا در اتن) بوسیلهٔ ایکتینوس (معمار) در یونان باستان(۴۴۷ تا ۴۳۸ سال قبل از میلاد مسیح)-راه اپین بوسیلهٔ مهندسین رومی (حدود ۳۱۲ سال قبل از میلاد) -دیوار بزرگ چین بوسیلهٔ جنرال امتیانگ تحت امر امپراتور چین کین چی هانگ (حدود ۲۲۰ سال قبل از میلاد) و گنبدهای ساخته شده در سریلانکای باستان مثل جتاوارانامایا و آبیاری وسیعی که در آنورادهاپورا کار می‌کند. رومی‌ها سازه‌های مهندسی را در پهنهٔ امپراتوری خود توسعه دادند، که به‌طور خاص شامل قنات-دستگاه عمارت اجاره نشینی-بندرها و برج‌ها سدها و راه‌ها است.
تا عصر مدرن هیچ تمایزی بین مهندسی عمران و معماری نبود و اصلاح‌های مهندسی و معماری به‌طور عمده تفاوت‌های جغرافیایی بود که به یک فرد اشاره می‌کرد و قابل معاوضه بود. در قرن ۱۸ واژهٔ مهندسی عمران برای تمیز دادن از مهندسی نظامی استفاده شد.
اولین کسی که خودش را به عنوان مهندس عمران معرفی کرد جان اسمیتون بود کسی که «ادی استون لایت هوس» را ساخت. در سال ۱۷۷۱ اسمیتون و برخی از همکارانش جامعهٔ مهندسین عمران را تشکیل دادند. یک گروه از رهبران این حرفه که به صورت غیررسمی سر شام یکدیگر را ملاقات کردند.
به هر حال مدرک بعضی دیدارهای تکنیکی وجود داشت که ثابت می‌کرد آن کمی بیشتر از یک جامعهٔ دسته جمعی بود. در سال ۱۸۱۸ مؤسسهٔ مهندسین عمران در لندن تأسیس شد و در ۱۸۲۰ مهندس برجسته توماس تلفورد رئیس دانشگاه شد. در سال ۱۸۲۸ مؤسسه یک پروانهٔ سلطنتی دریافت کرد که به صورت رسمی مهندسی عمران را یک حرفه شناخت. پروانه تعریف کرد، مهندسی عمران را هنر هدایت کردن منابع بزرگ قدرت در طبیعت برای استفاده و آسودگی انسان و به عنوان ابزار تولید و ترافیک در ایالت‌ها، هر دو برای داد و ستد داخلی و خارجی و به عنوان کاربردی در ساخت راه‌ها، برج‌ها، قنات‌ها، کانال‌ها هدایت کنندهٔ رودخانه و لنگر گاه‌ها برای معاملهٔ داخلی و تبادل و در ساخت بندرها لنگر گاه‌ها آب‌بند موج شکن و فانوس دریایی و در هنر هدایت به وسیلهٔ قدرت ساختگی به منظور تجارت و در ساخت و کاربرد ماشین آلات و زه کشی شهرهای کوچک و بزرگ. اولین دانشگاه خصوصی برای تدریس مهندسی عمران در ایالات متحده آمریکا دانشگاه نورویچ بود که در سال ۱۸۱۹ به وسیلهٔ کاپیتان آلدرن پارتریج تأسیس شد.
اولین مدرک مهندسی عمران در ایالات متحده در سال ۱۸۳۵ به وسیلهٔ مؤسسهٔ رنسلر پلی تکنیک داده شد. اولین مدرکی مانند این که به یک زن داده شد به وسیلهٔ دانشگاه کرنل به نورا استانتون بلیچ در سال ۱۹۰۵ داده شد.
در سال ۱۸۱۸ مؤسسهٔ مهندسان عمران در لندن تأسیس شد و در سال ۱۸۲۰ توماس تلفورد، مهندس برجسته، اولین رئیس مؤسسه شد. مؤسسه در سال ۱۸۲۸ مجوز سلطنتی را کسب کرد. متن این مجوز، مهندسی عمران را این‌گونه معرفی می‌کند:
هنر هدایت منابع بزرگ قدرت در طبیعت برای استفاده و آسایش انسان، به عنوان ابزار تولید و حمل‌ونقل در کشور، جهت تجارت داخلی و خارجی، که در ساخت راه‌ها، پل‌ها، قنات‌ها، کانال‌ها، هدایت رودها، و اسکله‌ها جهت واردات و صادرات و ساخت بندرها، لنگرگاه‌ها، خال‌ها، موج‌شکن‌ها و فانوس‌های دریایی به کار می‌رود و هنری برای هدایت قدرت مصنوعی برای اهداف تجاری و ساخت‌وساز و استفاده از ماشین‌آلات و زهکشی شهرها و روستاها است.
مهندس عمران
طراحی سازه‌های پیچیده‌ای همچون ایستگاه فضایی بین‌المللی مستلزم درکی عمیق از تحلیل سازه‌ها است.
اغلب مهندسان عمران دارای مدرک دانشگاهی این رشته هستند. در بیشتر کشورها، کارشناسی سطح پایهٔ مهندسی عمران است و تحصیل آن معمولاً ۳ تا ۵ سال به طول می‌انجامد. تحصیلات تکمیلی در این رشته تا سطح دکتری قابل ادامه است.
دروس این سطح، عموماً شامل بخش‌هایی از علوم پایه (ریاضی، فیزیک) و دروس اختصاصی مهندسی عمران (استاتیک، مقاومت مصالح، تحلیل سازه‌ها، طراحی سازه‌های بتنی و فولادی) می‌باشد.
گرایش‌های رشته عمران
رشته عمران رشته بسیار وسیعی بوده و گرایش‌ها و زیرمجموعه‌های متنوعی در آن وجود دارد. مهندسان عمومی عمران با همکاری مهندسان نقشه‌بردار و مهندسان تخصصی عمران، به طراحی زهکشی، پیاده‌روها، تأمین آب، فاضلاب شهری، سدها، و سیستم‌های برق‌رسانی و ارتباطی می‌پردازند. مهندسان عمران اصول مهندسی ژئوتکنیک، مهندسی سازه، مهندسی محیط زیست، مهندسی حمل و نقل و مهندسی ساخت و ساز را در پروژه‌های مسکونی، تجاری، صنعتی و عمومی در کلیه اندازه‌ها و سطوح ساخت و ساز اعمال می‌کنند.
نظر (0)